خلوت خاکستری ما

 ^{اي صميمى اي دوست
 گاه بيگاه لب پنجره‎ ‎خاطره ام  مي آيي. اي قديمي اي خوب}

 ^{تو مرا ياد كني يا نكني، من به يادت هستم.
 آرزويم همه‎ ‎سرسبزي توست.
 دايم از خنده، لبانت لبريز
 دامنت پر گل باد.}

مریم

خودرا نمیبینم....................

یا من وجود ندارم.............؟

روزي كه ما دوباره كبوترهايمان راپيدا خواهيم كرد

و مهرباني دست زيبايي را خواهد گرفت

روزي كه كمترين سرود بوسه است

و هر انسان براي هر انسان برادريست

روزي كه ديگر درهاي خانه هاشان را نمي بندند قفل

افسانه يي ست و قلب براي زندگي بس است

روزي كه معناي هر سخن دوست داشتن است

.تا تو به خاطر آخرين حرف دنبال سخن نگردي

روزي كه آهنگ هر حرف زندگي ست

تا من به خاطر آخرين شعر رنج جست و جوي قافيه نبرم

روزي كه هر لب ترانه ست تا كمترين سرود بوسه باشد

روزي كه تو بيايي

براي هميشه بيايي و مهرباني با زيبايي يكسان شود

......روزي كه ما دوباره براي كبوتر هايمان دانه بريزيم

قصر وندرس(قصر زیبای خفته)

(واسه اوني كه خودش مي دونه كيه)

گاه آرزو مي كنم زورقي باشم براي تو

همه چیز ساده شروع شد

تو مسیر یک خیابون

توی یک غروب پائیز

زیر چتر خیس بارون

یه نگاه ساده از تو

یه سلام  ساده از من

چندتا لبخند دروغین

چند قدم پیاده رفتن

چندتا پرسش از گذشته

چندتا حرف کودکانه

دل زدن به قلب دریا

                                                     یه سوال عاشقانه...

همه چیز ساده شروع شد

ساده مثل دل سپردن

مثل عاشق شدن تو

مثل عاشق شدن من

هرقدم که با تو رفتم

هنوزم به خاطرم هست

کوچه ها تموم نمیشد

حتی کوچه های بن بست

همیشه اینگونه بوده است:

کسی را که خیلی دوست داری، زود از دست می دهی پیش از آنکه خوب نگاهش کنی.

پیش ازآنکه تمام حرفهایت را به او بگویی ، پیش از آنکه همه لبخندهایت را به او نشان بدهی

مثل پروانه ای زیبا، بال میگیرد و دور می شود ، فکر می کردی میتوانی تا آخرین روزی که زمین

به دورخود می چرخد و خورشید از پشت کوهها سرک می کشد ، در کنارش باشی .

همیشه این گونه بوده است:

وقتی از هر روزی بیشتر به او نیاز داری ، وقتی هنوز پیراهن خوشبختی را کا ملا" بر تن نکرده ای،

وقتی هنوز ترانه های عاشقی را تا آخر با او نخوانده ای ناباورانه او را در کنارت نمی بینی ،

فکر می کردی دست در دست او خنده کنان به آن سوی نرده های آسمان خواهی رفت تا صورتت را

پر از بوسه و نور کند .

همیشه این گونه بوده است:

او که میرود ، او که برای همیشه می رود آنقدر تنها می شوی که نام روزها را فراموش میکنی ،

از عقربه های ساعت میگریزی و هیچ فرشته ای به خوابت نمی آید.

همیشه این گونه بوده است:

کسی که از دیدنش سیر نشده ای زود از دنیای تو میرود ، وقتی به خودت می آیی که حتی ردی

از او در خیابان نیست فکر می کردی میتوانی با او به همه باغها سر بزنی ، هنوز روزهای زیادی باید

با او به تماشای موجها می رفتی ، هنوز ساعتهای صمیمانه ای باید با او اشک می ریختی.

راستي اگرهنوز او نرفته ، اگر هنوز باد همه شمعهايت را خاموش نكرده ، هنوز مي تواني برايش يك گل بفرستي و غزلي از حافظ....